Głód sukcesu niejedno ma imię

Od wielu lat jego firma zaspokaja głód wielu ludzi na całym świecie. Latem bieżącego roku i on sam zgłodniał. Franck Riboud, prezydent grupy Danone, ma ambicję zawładnąć nie tylko rynkiem gastronomicznym, ale i futbolowym – jest głodny sukcesu! Zamiast zdecydować się na prostą ścieżkę przejęcia którejś z pierwszoligowych drużyn, Riboud wybrał dłuższą i bardziej krętą drogę, rozpoczynającą się na szczeblu czwartoligowym. W tym samym projekcie udział biorą także Jacques Bungert, prezydent francuskiego oddziału wielkiej agencji reklamowej Young & Rubicam, a także dyrektor generalny giganta odzieżowego Lacoste – Christophe Chenut. W nieco szaloną operację wprowadzenia kopciuszka na salony zaangażowali się także znakomici niegdyś zawodnicy: Zinedine Zidane, Bixente Lizarazu i Alain Boghossian. Choć za wszystkim stoją – a jakże! – pieniądze, praca u podstaw, na którą zdecydowano się u podnóża Alp, zasługuje na uznanie i… rozgłos.

Wszyscy wyżej wymienieni zainwestowali pieniądze, uczucia lub czas w zespół Évian Thonon Gaillard. Zanim to nastąpiło, klub ten nazywał się zupełnie inaczej i występował w innym – niż obecnie – mieście. Na piłkarskiej mapie Francji drużyna z Górnej Sabaudii zaistniała na dobrą sprawę dopiero w 2003 roku po fuzji dwóch amatorskich zespołów z położonych na granicy ze Szwajcarią wsi – Gaillard i Ville-la-Grand. Nowy twór uzyskał nazwę Croix-de-Savoie, czyli dosłownie Krzyż Sabaudzki. Symbol ten, w towarzystwie napisu FCS 74, znalazł się zresztą na klubowym herbie. W sezonie 2003/04 Football Club Croix-de-Savoie 74 awansował do III ligi (National) i zmuszony został do poszukiwań innego stadionu – malutki obiekt w Gaillard nie spełniał restrykcyjnych wymagań francuskiej federacji. W rezultacie klub swoje mecze domowe rozgrywał w oddalonym o niespełna 35 kilometrów Thonon-les-Bains – znanym we Francji uzdrowisku nad Jeziorem Genewskim. W pierwszym sezonie udało się beniaminkowi uniknąć degradacji. O wiele gorszy był ten następny – klub stanął na krawędzi bankructwa i groziło mu wyrzucenie z ligi, a nawet całkowity upadek. To właśnie wtedy po raz pierwszy klubem zainteresował się Franck Riboud.

Franck Riboud to najlepiej opłacany spośród wszystkich szefów spółek wchodzących w skład CAC 40 – najważniejszego indeksu paryskiej giełdy

Do jednej z najprężniejszych marek kierowanego przez niego koncernu Danone, należy znana na cały świat woda mineralna Évian. Jest ona pozyskiwana w miejscowości Évian-les-Bains, położonej raptem dziesięć kilometrów na wschód od Thonon-les-Bains. Riboud, fan futbolu, zdecydował się dofinansować FC Croix-de-Savoie 74, na tyle, aby zespół mógł spokojnie dokończyć rozgrywki. Pomimo finansowego zastrzyku klub nie sprostał ostatecznie konkurentom i spadł do IV ligi (CFA). Po relegacji, w 2007 roku, żeby zachować ciągłość istnienia zmuszony był do kolejnej fuzji – tym razem z Olympique Thonon-Chablais, który to zespół sam powstał wcześniej w wyniku połączenia dwóch drużyn. Efekt syntezy przyjął nazwę Olympique Croix-de-Savoie 74 i rozgrywał swoje mecze na Stade Joseph Moynat w Thonon-les-Bains – tym samym, który dzierżawił wcześniej FCS 74. Z czasem, efekt sztucznych połączeń okazał się znów wyjątkowo nietrwały. W przeciwieństwie do poprzednich zmian nazw i lokalizacji, ta najnowsza nie była jednak podyktowana niedoborem gotówki. Latem 2009 roku na ponowną pomoc klubowi, który pod nazwą Olympique Croix-de-Savoie 74 powrócił do III ligi i zajął w niej 5. miejsce, zdecydował się Riboud. Tym razem skala przedsięwzięcia okazała się nieporównywalnie większa. Darczyńca rozplanował wszystko z właściwym sobie rozmachem. Kolejna już zmiana nazwy – na Évian Thonon Gaillard Football Club (czyli zbitka… nazw trzech różnych miast wraz z popularnym skrótem) – stanowiła zaledwie początek operacji. Riboud wyznaczył cztery osie rozwoju: budowę szkółki piłkarskiej dla dzieci w wieku 6-11 lat, stworzenie odpowiedniego zaplecza sportowo-edukacyjnego, pozwalającego młodzieży do lat 19 na łączenie treningów z nauką, jak najszybszy awans do Ligue2, a także ufundowanie ośrodka kształcenia piłkarzy, przygotowującego ich do życia po przejściu na piłkarską emeryturę. Z czasem rozbudowany ma zostać także stadion, na którym rozgrywa swoje mecze trzecioligowiec. Stade Joseph Moynat mieści zaledwie pięć tysięcy kibiców, w dodatku posiada szereg uchybień, które mogą zdyskwalifikować go w oczach decydentów w piłkarskiej centrali.

Krok po kroku Évian Thonon Gaillard staje się coraz bardziej profesjonalnym zespołem. Wraz ze startem sezonu 2009/2010 otworzona została nowa strona internetowa klubu. Uruchomiono także klubową telewizję oraz klubowe radio. Co niesłychanie istotne, za poprawą w finansach, zarządzaniu i marketingu, podążył progres sportowy. Nie jest to zaskoczenie. Sponsorzy nie szastali co prawda pieniędzmi, ale ekipa, która otarła się o awans w poprzednim sezonie, została wzmocniona na tyle, iż jednym tchem wymieniano ją na starcie w gronie kandydatów do najwyższych miejsc. W kadrze nie brakuje zawodników z pierwszo- i drugoligową przeszłością. Wymienić należy chociażby obrońcę Guillaume’a Ripperta (ex-Valenciennes), czy też pomocników Cédrica Barbosę (ex-Montpellier) i Jonathana Roufosse’a (ex-Metz). Kto wie czy największym kapitałem Sabaudczycy nie dysponują jednak w ataku. Duet doświadczonych snajperów w sile wieku: Hervé Bugnet – Nicolas Goussé, z pewnością ma papiery na grę w wyższej klasie rozgrywkowej. W składzie jest także wielu utalentowanych zawodników, których nazwiska pojawiają się czasem z okazji plotek o transferowych przymiarkach klubów Ligue1. Przykładowo: obchodzący jutro (sic!) 25. urodziny pomocnik Pierre Bouby uważany jest za jednego z najlepszych wykonawców stałych fragmentów gry w niższych klasach rozgrywkowych, zaś mierzący ledwie 163 centymetry wzrostu 21-letni Malgasz Paulin Voavy jeszcze rok temu był w kadrze rewelacyjnego Boulogne-sur-Mer, a w reprezentacji Madagaskaru ma już na koncie trzy gole w pięciu występach.

Barbosa, ważny gracz Montpellier w latach 1997-2003, prezentuje trykot ÉTG FC

Jeszcze tydzień temu, ośmiokrotny reprezentant Francji Stéphane Paille i jego podopieczni z Évian-les-Bains, liderowali w National. W dwóch ostatnich kolejkach dopadł ich drobny kryzys. Najpierw surowej lekcji futbolu ambitnej drużynie udzieliło Troyes – najgroźniejszy rywal oraz faworyt bukmacherów (i… autora niniejszego bloga) do wygrania ligi. Piłkarze z Szampanii mecz z Évian Thonon Gaillard kończyli w iście szampańskich humorach:

Parę dni później Sabaudczycy zawiedli jeszcze bardziej. Remis u siebie 1:1 z outsiderem rozgrywek (Moulins) chwały im nie przynosi. Na dodatek w meczu tym czerwonymi kartkami ukarani zostali dwaj gracze ÉTG FC, co przełoży się na ich absencję w kolejnym spotkaniu. Obecnie liderem w National jest Troyes, z trzypunktową przewagą nad Évian Thonon Gaillard. Zespół, któremu patronuje Riboud, od początku sezonu plasuje się wśród trzech czołowych drużyn – utrzymanie takiej pozycji na koniec sezonu gwarantuje awans do Ligue2. Choć zbyt wcześnie jest jeszcze, aby mówić o narodzinach nowej potęgi we francuskiej piłce, warto bacznie przyglądać się grze drużyny z wyjątkowo malowniczych terenów francusko-szwajcarskiego pogranicza. Szef Danone’a to człowiek wyjątkowo ambitny, a apetyt rosnąć mu będzie zapewne w miarę jedzenia…

***

Już jutro i w niedzielę rozegrane zostaną mecze piątej rundy Pucharu Francji. Te przepiękne i obfitujące w wiele niespodzianek rozgrywki nazywane są często Pucharem Tysiąca Drużyn. Z dniem jutrzejszym do rywalizacji przystępują zespoły z III ligi, w tym Évian Thonon Gaillard. Droga do finału w Paryżu jest daleka i wyboista – weekendowy szczebel to de facto 1/512 finału – ale każda z 7246 drużyn (to absolutny rekord!) na starcie marzy o tym, by przygoda z Coupe de France trwała jak najdłużej. Bohaterowie dzisiejszej notki jeszcze pod nazwą Croix-de-Savoie dwukrotnie docierali w XXI wieku do 1/16 finału tych rozgrywek, gdzie eliminowani byli przez pierwszoligowe Rennes (0:2) i Lyon (0:1). Teraz, bogatsi o doświadczenia i… pieniądze, gracze trzecioligowca mierzą w powtórzenie tego osiągnięcia. Pierwszym przeciwnikiem Paille’a i jego drużyny będzie w meczu wyjazdowym CS Verpillière, zespół z ligi o tajemniczej nazwie Excellence du District de l’Isère, co w praktyce przekłada się na… dziewiątą ligę. Mecz wzbudza ogromne zainteresowanie w alpejskiej gminie La Verpillière. Lokalny zespół nigdy nie przebrnął jeszcze piątej rundy Pucharu Francji. Największym wydarzeniem w jego siedemdziesięcioletniej historii pozostaje mecz z 2000 roku z II-ligowym ówcześnie Grenoble. Tamten mecz zakończył się klęską amatorów, którzy przegrali aż 1:9. Napastnik gospodarzy Jonathan Fuentes, niezrażony przeszłością, z niecierpliwością wyczekuje niedzielnego spotkania:

Nasz trener zna smak gry w 1/32 finału. Dotarł tam z Pont-de-Cherruy (przyp. aut. – także amatorska drużyna) i grał przeciwko Sedanowi. Jeśli o mnie chodzi, występuję tu od zawsze i reprezentuję trzecie pokolenie Fuentesów w barwach Verpillière. Przeciwko Évian będziemy musieli dać z siebie wszystko, ponieważ walka z zespołem profesjonalnym to zawsze coś wyjątkowego. Jako ostatni reprezentant regionu Nord de l’Isère, mamy nadzieję skupić wokół siebie zainteresowanie.

Wspomniany przez Fuentesa trener Laurent Preud’homme wypowiada się z respektem o rywalu:

Pomimo paru zawodników kontuzjowanych i zawieszonych za kartki, nasz przeciwnik to naprawdę wielki zespół. Nawet ich rezerwy są bardzo solidne, także wiemy czego się spodziewać. Jeśli chodzi o nas, tworzymy młodą, ambitną ekipę, w której większość piłkarzy nie doszła jeszcze nigdy tak daleko w Pucharze Francji. Przed tak wielkim spotkaniem moim celem będzie zrelaksowanie piłkarzy. Ostatnio w lidze przegraliśmy 2:5, ponieważ wszyscy myśleli już o niedzielnym meczu!

Piłkarze Verpillière zapewniają, że są spragnieni… Évian. Mimo, iż przeciwnik występuje zaledwie w trzeciej lidze, zwycięstwo byłoby dla nich niczym zdobycie pobliskiego Mont Blanc. Jak każdy amatorski zespół, marzą o pięciu minutach sławy. Preud’homme i jego ludzie starają się czerpać radość z każdego występu. Nie inaczej będzie za dwa dni i choć amatorzy różnią się od oponenta pod wieloma względami, cechuje ich coś niezależnego od poziomu umiejętności i zasobności klubowej kasy – głód sukcesu!

Dawid przed starciem z Goliatem